Kategoria: protokół
Tłumaczenie
Protokół Międzynarodowej Komisji Lekarskiej z 30 kwietnia 1943 roku
Wspólny protokół komisji po badaniach przeprowadzonych w Katyniu w dniach 28–30 kwietnia 1943 roku.
Smoleńsk, 30 kwietnia 1943 r. Protokół Międzynarodowej Komisji Lekarskiej Protokół sporządzony w związku z badaniem masowych grobów polskich oficerów w Lesie Katyńskim pod Smoleńskiem, przeprowadzonym przez komisję złożoną z czołowych przedstawicieli medycyny sądowej i kryminalistyki europejskich uniwersytetów oraz innych znanych profesorów medycyny. W dniach 28-30 kwietnia 1943 r. komisja złożona z czołowych przedstawicieli medycyny sądowej i kryminalistyki europejskich uniwersytetów oraz innych znanych profesorów medycyny poddała masowe groby polskich oficerów w Lesie Katyńskim pod Smoleńskiem gruntownemu badaniu naukowemu. W skład Komisji weszli: 1. Belgia - dr Speleers, profesor zwyczajny okulistyki na Uniwersytecie w Gandawie. 2. Bułgaria - dr Markov, docent medycyny sądowej i kryminalistyki na Uniwersytecie w Sofii. 3. Dania - dr Tramsen, prosektor w Instytucie Medycyny Sądowej w Kopenhadze. 4. Finlandia - dr Saxén, profesor zwyczajny anatomii patologicznej na Uniwersytecie w Helsinkach. 5. Włochy - dr Palmieri, profesor zwyczajny medycyny sądowej i kryminalistyki na Uniwersytecie w Neapolu. 6. Chorwacja - dr Miloslavich, profesor zwyczajny medycyny sądowej i kryminalistyki na Uniwersytecie w Agramie. 7. Holandia - dr de Burlet, profesor zwyczajny anatomii na Uniwersytecie w Groningen. 8. Protektorat Czech i Moraw - dr Hajek, profesor zwyczajny medycyny sądowej i kryminalistyki w Pradze. 9. Rumunia - dr Birkle, doradca medyczno-sądowy rumuńskiego Ministerstwa Sprawiedliwości i pierwszy asystent Instytutu Medycyny Sądowej i Kryminalistyki w Bukareszcie. 10. Szwajcaria - dr Naville, profesor zwyczajny medycyny sądowej na Uniwersytecie w Genewie. 11. Słowacja - dr Subik, profesor zwyczajny anatomii patologicznej na Uniwersytecie w Bratysławie, kierownik słowackiego Departamentu Zdrowia Publicznego. 12. Węgry - dr Orsós, profesor zwyczajny medycyny sądowej i kryminalistyki na Uniwersytecie w Budapeszcie. Podczas prac i narad delegacji obecni byli ponadto: 1. dr Buhtz, profesor zwyczajny medycyny sądowej i kryminalistyki na Uniwersytecie we Wrocławiu, delegowany przez Naczelne Dowództwo Armii Niemieckiej do kierowania ekshumacjami w Katyniu; 2. dr Costedoat, inspektor medyczny, delegowany przez szefa rządu francuskiego do obserwowania prac Komisji. Odkrycie masowych grobów polskich oficerów w Lesie Katyńskim pod Smoleńskiem, o którym niedawno dowiedziały się władze niemieckie, skłoniło dr. Contiego, Reichsgesundheitsführera, do zaproszenia wyżej wymienionych ekspertów z różnych krajów europejskich, aby dokonali oględzin miejsca odkrycia w Katyniu i pomogli wyjaśnić tę wyjątkową sprawę. Komisja osobiście przesłuchała kilku rosyjskich świadków, mieszkańców okolic Katynia, którzy zeznali między innymi, że w marcu i kwietniu 1940 r. niemal codziennie na stacji Gniezdowo pod Katyniem wyładowywano z dużych transportów kolejowych polskich oficerów; przewożono ich następnie więziennymi samochodami do Lasu Katyńskiego i później już ich nie widziano. Komisja zapoznała się także z dotychczasowymi ustaleniami i odkryciami oraz obejrzała znalezione materiały dowodowe. Według tych danych do 30 kwietnia 1943 r. wydobyto 982 zwłoki. Około 70 procent z nich zidentyfikowano natychmiast, natomiast dokumenty znalezione przy pozostałych mogły być wykorzystane do identyfikacji dopiero po starannym wstępnym zabezpieczeniu. Zwłoki wydobyte przed przybyciem Komisji zostały obejrzane, a w znacznej części także poddane sekcji przez prof. Buhtza i jego współpracowników. Do tego czasu otwarto siedem masowych grobów, z których największy - według możliwych szacunków - zawierał około 2500 zwłok oficerów. Członkowie Komisji osobiście przeprowadzili sekcje dziewięciu zwłok, a liczne specjalnie wybrane przypadki poddano badaniu pośmiertnemu. WYNIKI MEDYCZNO-SĄDOWE OGLĘDZIN I BADAŃ We wszystkich dotychczas wydobytych zwłokach bez wyjątku ustalono, że przyczyną śmierci były postrzały w głowę. We wszystkich przypadkach były to postrzały w tył głowy, przeważnie pojedyncze; w kilku przypadkach stwierdzono dwa postrzały w tył głowy, a w jednym przypadku trzy. Otwór wlotowy pocisku znajdował się bez wyjątku nisko w okolicy potylicznej i wnikał w kość potyliczną w pobliżu otworu wielkiego, podczas gdy otwór wylotowy znajdował się z reguły w okolicy przedniej granicy owłosienia, a tylko w bardzo nielicznych przypadkach niżej. Bez wyjątku użyto pocisków z broni krótkiej kalibru poniżej ośmiu milimetrów. Na podstawie rozległych uszkodzeń czaszki i śladów prochu na kości potylicznej w pobliżu otworu wlotowego, jak również podobieństwa położenia ran wlotowych, można wnioskować, że strzały oddawano z przyłożenia lub z bardzo małej odległości, tym bardziej że przebieg kanału postrzałowego - z nielicznymi odchyleniami - był zawsze taki sam. Uderzające podobieństwo obrażeń oraz położenie ran wlotowych na bardzo ograniczonym obszarze potylicy wskazują na wprawną rękę. U licznych zwłok stwierdzono identyczny sposób związania rąk, a w kilku przypadkach także rany od czworokątnego bagnetu w odzieży i skórze. Sposób wiązania odpowiadał temu, który stwierdzono na zwłokach rosyjskich cywilów również ekshumowanych w Lesie Katyńskim, lecz pochowanych znacznie wcześniej. Stwierdzono różne stadia i rodzaje rozkładu, zależne od ułożenia zwłok w dole i ich wzajemnego położenia. Na powierzchni i na obrzeżach masy zwłok występowała mumifikacja, natomiast w jej środku - rozkład płynny. Zlepienie sąsiadujących zwłok przez zastygłe płyny pochodzące z ciał, a zwłaszcza odkształcenia odpowiadające wzajemnemu uciskowi i nim uwarunkowane, wskazują ponad wszelką wątpliwość na jednoczesne pochowanie zwłok. WNIOSKI PODSUMOWUJĄCE W Lesie Katyńskim Komisja zbadała masowe groby polskich oficerów; siedem z nich zostało dotychczas otwartych. Wydobyto z nich dotąd 982 zwłoki, które zbadano, częściowo poddano sekcji i w 70 procentach zidentyfikowano. Wszystkie zwłoki wykazują, że śmierć nastąpiła wskutek postrzałów w tył głowy. Na podstawie zeznań świadków oraz listów, dzienników, gazet i innych materiałów znalezionych przy zwłokach wyciągnięto wniosek, że egzekucje miały miejsce w marcu i kwietniu 1940 r. Ustalenia poczynione w masowych grobach oraz przy poszczególnych zwłokach polskich oficerów, opisane w niniejszym protokole, pozostają z tym w pełnej zgodności. Podpisali: dr Speleers, dr Hajek, dr Saxén, dr Subik, dr de Burlet, dr Tramsen, dr Naville, dr Miloslavich, dr Markov, dr Birkle, dr Palmieri, dr Orsós.